Κινητήρια δύναμη της πολιτικής: δεν είναι η ιδεολογία, αλλά το ψέμα.

Το ψεύδος στην πολιτική είναι μια πρακτική καθαγιασμένη από τον χρόνο. Δεν υπήρξε ποτέ ένα ειδυλλιακό παρελθόν, ένας χαμένος παράδεισος όπου οι πολιτικοί δεν ψεύδονταν. Ο Πλάτωνας είχε μιλήσει για το «γενναίο ψεύδος» που υπό συγκεκριμένες συνθήκες ο ηγέτης εξαναγκάζεται να πει στον λαό, ο Μακιαβέλι το εκθείασε ως αναπόσπαστο προσόν του ηγεμόνα, ο Σουίφτ το αναγόρευσε σε τέχνη απορρυπαντική με την οποία τα πάντα μετατρέπονται με αλχημικό τρόπο στο αντίθετό τους.  Αλλά καί ό αφορισμός τού Κωνσταντίνου Καραμανλή «στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται» αποδέχεται ουσιαστικά δύο κατηγορίες λόγου που θα μπορούσαν να περιγραφούν με τους όρους «ψέμα» και «απόκρυψη», αντίστοιχα. 
Είτε οι πολιτικοί όντως τείνουν να ψεύδονται περισσότερο σε σχέση με άλλες κοινωνικές ή επαγγελματικές ομάδες είτε όχι, η πεποίθηση ότι αυτό συμβαίνει είναι σήμερα εδραιωμένη στην κοινή γνώμη.

Το ψέμα είναι  ο γενάρχης μιας μεγάλης οικογένειας με διάφορους βαθμούς συγγένειας, εκλεκτά μέλη της οποίας θεωρούνται επίσης η ανακρίβεια, η αποσιώπηση, η απόκρυψη, η διαστρέβλωση, η παράλειψη, η παραπληροφόρηση, η παραπλάνηση, η προπαγάνδα, η μισή αλήθεια. 
Οι ηγέτες της Μεταπολίτευσης διακρίθηκαν στην επίκληση εκλεπτυσμένων χαρακτηρισμών για αναληθείς πρακτικές  των αντιπάλων τους, κατά κανόνα. «Λασπολογία», «σπερμολογία», «τερατολογία», «διγλωσσία», «μυθολογήματα», «αποκυήματα φαντασίας», «ανυπόστατες φήμες», «αναληθείς ισχυρισμοί», «έργα-μακέτες», υπήρξαν διαχρονικά χιτ μιας πολιτικής σκηνής όπου «κοινοί συκοφάντες» επιδίδονταν σε μεθόδους «δημιουργικής λογιστικής», ενώ άλλοι προΐσταντο μιας «τραβεστί οικονομίας»

Το ψέμα του Καραμανλή

Τον Μάρτιο του 2004 ο Κώστας Καραμανλής εξελέγη Πρωθυπουργός έπειτα από 11 συναπτά έτη διακυβέρνησης της χώρας από το ΠαΣοΚ με κεντρικό σύνθημα της προεκλογικής του εκστρατείας την «επανίδρυση του κράτους»  Εννέα μήνες μετά η «επανίδρυση» θα περιοριζόταν σε μικρό και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα, στη σύσταση διυπουργικών κλάδων στο Δημόσιο, στη θέσπιση αιρετών περιφερειαρχών, στην κανονιστική μεταρρύθμιση προς έλεγχο της νομοθετικής παραγωγής και στη διαφάνεια του πολιτικού χρήματος. Το 2007 η «επανίδρυση του κράτους» επαναλήφθηκε ως «δέσμευση», αλλά στο τέλος της δεύτερης θητείας το «μικρό και ευέλικτο σχήμα» αριθμούσε 44 μέλη, οι περιφερειακές εκλογές αγνοούνταν  και η απόπειρα ελέγχου του πολιτικού χρήματος είχε επισκιαστεί από το φιάσκο του «βασικού μετόχου».  Πρακτικά, το ζήτημα αντιμετωπιζόταν με λεκτικούς πυραύλους μικρού βεληνεκούς. Ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής διαβεβαίωνε  ότι «η ελληνική οικονομία είναι θωρακισμένη από τις μεταρρυθμίσεις που έχει κάνει η κυβέρνηση και έχει σημαντικές αντοχές. Το έλλειμμα μειώθηκε, οι ρυθμοί ανάπτυξης εξακολουθούν να είναι από τους υψηλότερους στην ευρωζώνη, ενώ η ανεργία μειώνεται». Τα στοιχεία της Eurostat σήμερα δείχνουν ότι το έλλειμμα αυξανόταν σταθερά από το 2006, ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης το 2008 θα έπεφτε ραγδαία από το 4,3% του προηγούμενου έτους στο αναιμικό 1%. Η ανεργία όντως βρισκόταν σε χαμηλό δεκαετίας στο 7,2%, σε δύο μήνες όμως θα άρχιζε μια αδιάκοπη άνοδο. 

Τό ψέμα τού Παπανδρέου

Ή ρήσης του Γιώργου Παπανδρέου «λεφτά υπάρχουν» στη συνέντευξή του στη ΔΕΘ, λίγο πριν από τις εκλογές του 2009 ήταν ένα τεράστιο ψέμα. Ο πρώην Πρωθυπουργός σε μία αναφορά του υπαινίσσεται ότι η περιβόητη φράση αναφερόταν στον φυσικό πλούτο της χώρας και στο ταλέντο των κατοίκων της.   Στην πραγματικότητα, η απάντησή του στο εύλογο ερώτημα του συντάκτη της εφημερίδας «Τα Νέα», Γιώργου Παπαχρήστου, για την προέλευση της χρηματοδότησης του φιλόδοξου τότε οικονομικού προγράμματός του έκανε λόγο για εξοικονόμηση πόρων χαμένων σε σπατάλες, πελατειακές σχέσεις της προηγούμενης διακυβέρνησης, ανείσπρακτους φόρους, αδικαιολόγητες προσλήψεις και διαφθορά. Τεχνικά, δικαιούται να διαβεβαιώνει ότι «ποτέ δεν το εννόησα ως εντολή για παροχές».    Η φράση «λεφτά υπάρχουν», όμως, δύσκολα μπορεί να ερμηνευτεί ως κάτι διαφορετικό από ένα κλείσιμο του ματιού στην κοινωνία. Αφηνε να εννοηθεί, στην απέριττη λιτότητά της, ότι υπάρχει δρόμος, μονοπάτι, διέξοδος, άμεση και εύκολη θεραπεία πάντως για τα αδιέξοδα και τις παθογένειες της ελληνικής οικονομίας. Τήν επόμενη ημέρα των εκλογών κάπου από το μέλλον έγνεφε ενθαρρυντικά η πράσινη ανάπτυξη. Η Ελλάδα θα γινόταν μια Δανία του Νότου.

Τά ψέματα τού Σαμαρά

1... «Θα μειωθεί η ανεργία». Σε ένα χρόνο από την άνο­δό του στην εξουσία, η ανεργία είχε αυξηθεί κατά 5%, και από το 2012 και ένθεν συνολικά 13%! 2... «Αύξηση χαμηλών συντάξεων, πολυτεκνικών επιδο­μάτων, ειδικών μισθολογίων». Μέσα σε 2,5 χρόνια διακυ­βέρνησής του, οι χαμηλές συντάξεις μειώθηκαν κατά 16,8%, τα πολυτεκνικά επιδόματα κατακρεουργήθηκαν, και τα «ειδικά μισθολόγια» αφανίστηκαν.3,,, «Θα ξαναπάρουμε τη χώρα στα χέρια μας, με ανά­καμψη, κοινωνική συνοχή, μεγάλες μεταρρυθμίσεις και ανάπτυξη.». Εδώ, δεν χρειάζονται σχόλια.4...«Δεν θα μειωθούν μισθοί και συντάξεις». Και εδώ τα σχόλια είναι περιττά.5...«Επίδομα ανεργίας και σε μη μισθωτούς». Το επίδο­μα ανεργίας μειώθηκε για όλους τους μισθωτούς, ενώ σε κάποιους δεν δίνεται καθόλου.5...«Θα κοιτάξουμε το ενδεχόμενο αναπλήρωσης εισοδήματος και όσων υπέστησαν μειώσεις αποδοχών»! Κατά την διάρκεια της θητείας του των 2,5 ετών, το 70% του Ελλη­νικού λαού όχι απλά δεν είδε «αναπλήρω- ση», αλλά υπέστη ΜΟΝΟΝ ολέθριες μειώ­σεις των ήδη μειωμένων αποδοχών του. 6...«Τέλος το χαράτσι». Το χαράτσι παρέ­μεινε, άλλαξε το όνομά του σε ΕΝΦΙΑ και αυ­ξήθηκε ακόμα πιο πολύ. 7...«Θα θέσουμε αναπτυξιακές προτεραιότη­τες και θεσμικές παρεμβάσεις απαραίτητες για να ξεκολλήσει η Οικονομία από το τέλμα της γραφειοκρατίας και της θεσμοθετημένης διαφθοράς». Η γραφειοκρατία γιγαντώθηκε, η ανάπτυξη πάτωσε, οι «θεσμικές παρεμβάσεις» γίνανε μόνον για ρουσφέτια, ενώ η διαφθορά, από παθογένεια, προήχθη σε Θρησκεία.!  8...«Σταδιακή αύξηση του αφορολό­γητου στις 10.000 ευρώ». Κάθετη μείωση του αφορολόγητου στα 5.000 ευρώ, φορολόγηση και των ανέργων.ΚΤΛ  ΚΤΛ ΚΤΛ.....

Τα ψέματα τού Τσίπρα

1. O Tσίπρας υποσχέθηκε στους Έλληνες αυξήσεις μισθών και συντάξεων αλλά και μειώσεις φόρων: Για παράδειγμα, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, 13η σύνταξη, αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ , αφορολόγητο στα 12 χιλιάδες ετησίως. 2. Με εμάς δεν θα υπάρξουν νέα μνημόνια. Μπορεί η τρόικα να μετονομάστηκε σε θεσμούς, τελικά όμως ο Τσίπρας αποδέχτηκε ένα νέο πακέτο μέτρων. 3. Ο Τσίπρας καταπολεμά τη διαφθορά. Υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό ότι οι πλούσιοι θα πληρώσουν κι ότι θα κάνει έρευνα στα σκάνδαλα του παρελθόντος, ψήφισε όμως ρύθμιση που χαρίζει χρέη και πρόστιμα, όπως με τη βιομηχανία ζάχαρης. 4. Το δημοψήφισμα του Τσίπρα, το μεγαλύτερο ψέμα του. Το δημοψήφισμα κόστισε στην Ελλάδα 28,7 εκατομμύρια ευρώ, ο Τσίπρας υποσχέθηκε ότι το "Όχι" θα φέρει καλύτερη συμφωνία, όμως τελικά αυτή που υπεγράφη ήταν χειρότερη από την πρόταση Γιούνκερ. Το δημοψήφισμα κατέληξε σε φάρσα, 5. Δεν τίθεται θέμα capital controls. Στις 18 Ιουνίου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γαβριήλ Σακελλαρίδης δήλωνε δημόσια ότι δεν θα υπάρξουν capital controls και δέκα μέρες μετά έκλεισαν οι τράπεζες. 6. Δεν θα γίνουν νέες εκλογές. Στα μέσα Αυγούστου η κυβέρνηση διέρρεε πως θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης και μερικές μέρες αργότερα προκήρυξε εκλογές. 7. Είμαστε κάθε λέξη αυτού του Συντάγματος. Με τη φράση αυτή ο Αλέξης Τσίπρας επέκρινε την προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ , τελικά όμως έφθασε να δεσμεύει τα αποθεματικά πανεπιστημίων και νοσοκομείων και να επιβάλει capital controls χωρίς να ζητήσει την ψήφο της Βουλής.